Dortmund’da yaşayan yaşlı göçmenler geleceğe dair kaygılarını ve beklentilerini anlattı. Stimme der Nordstadt tarafından VMDO için hazırlanan “Die Zukunftangst” belgeseline konuşan göçmen kökenli yaşlılar, toplumdan ilgi, anlayış ve huzur beklediklerini dile getirdiler.
MUSTAFA KARA / ABBAS DOĞAN
AHMET FATIRAS, 74, Emekli/Rentner
“Bütün korkum benim, ilerisi için elden ayaktan düşersem durumum ne olacak Depresyon yaşadım, yaşamadım değil. Psikoloğa da gittim. İlk sorun bu idi, ileride ne olacağım? Çocuk yaptık, bir kız bir oğlan, dedik ki temiz olsun, ileride bize bakarlar, bu da yok. Baktın elin ayağın tutmadı, bir tane bakıcı gönderirler. Daha kötü olursa Altesheim’a gönderirler. Adamın dişleri yok, adam diyor ki “Ben brötchen istemiyorum, ben Suppe istiyorum”. Ne brot diyorlar onlara, Chmienbrot istemiyorum, çorba istiyorum, diyor, getirmiyorlar. Ben gözümle gördüm.
Bugün yani dişlerimiz var, gözümüz var, kulağımız var, ama ileride bunu kaybedebiliriz. Ben Altersheim’ı gördüğümde birlikte yaşamayı daha güzel buluyorum. Birlikte oturuyorlar, birlikte kahve içiyorlar, birlikte gezdiriyorlar. Birlikte yiyor, birlikte yatıyor. Hepsine tamam, ama korkum odur ki, ama gerçekten dişler giderse, bir çorba değil de, beni Brotchen’e zorlarlarsa ben orada aç kalırım.
“Meine größte Sorge ist, was mit mir passieren wird, wenn ich ein Pflegefall würde. Ich habe auch Depressionen gehabt und war beim Psychiater. Mich begleitet immer die Frage, was später mit mir passieren wird. Ich habe einen Sohn und eine Tochter und habe gehofft, dass sie uns später, also im Pflegefall helfen könnten. Das ist jedoch auch nicht mehr realistisch.
Wenn du merkst, dass du nicht mehr in der Lage bist dich selber zu versorgen, dann wird dir eine Betreuerin/einen Betreuer zur Seite gestellt. Wenn es noch schlimmer wird, wirst du in ein Altersheim gebracht.
Zur Zeit habe ich noch Zähne, Augen und Ohren, die noch funktionieren. Aber später wenn sie versagen, dann habe ich große Probleme. In Altersheimen sitzt man zusammen, isst man zusammen und geht zusammen spazieren. Das ist schön. Man wird gut versorgt. Aber was ist, wenn man auch mir anstatt einen Teller Suppe ein Brötchen gibt und ich keine Zähne mehr habe?”
ALİ TURAN, 80, EMEKLİ/RENTNER
“Hanımla beraber kalıyoruz, çocuklarla beraber kalıyoruz. Çocuklar ayrı olduğu halde yine beraber. Benim bir kaygım yok. Çünkü aile ortamım çok iyi. O hususta çok memnunum. İnsanın çaresi yoksa, imkanı yoksa, Altersheim hepsinden iyidir. Altheim bana göre biraz ters düşüyor, ama kötü bir şey de değil. Ben ilk kez, bir aileye şahit oldum. Adam rahatsız oldu. Altersheim’a verdikleri zaman çok zoruma gitti. Çocukları hemen topladım. Dedim, sakın anneniz ölürse sakın beni Altesheim’a götürmeyin, ben ölürsem sakın annenizi Altesheim’a götürmeyin! Evde bakın yani. Heim’a göndermek kötü bir şey değil, iyi bakarlarsa tabii. Ama ben Heim’a gitmeyi hiç sevmiyorum, doğrusunu söylemek lazım.”
“Meine Familie lebt noch zusammen. Obwohl die Kinder ihre eigene Wohnung haben, sind wir trotzdem zusammen. Die familiere Atmosphäre ist bei uns noch sehr in Takt. Das gefällt mir sehr. Wenn man keine andere Alternative hat, ist das Altersheim eine gute Lösung. Es ist mir aber irgendwie etwas unbeliebt. Obwohl es eine gute Lösung ist.
Ich kenne eine Familie, deren Mann krank wurde und im Altersheim unterkam. Dies hat mich sehr berührt. Dann habe ich meine Kinder zusammengerufen und habe ihnen gesagt: Wenn ich sterbe bitte verlegt meine Frau nicht in ein Altersheim. Falls sie vor mir stirbt, so verlegt mich ebenfalls nicht in ein Altersheim. Es ist nicht schlimm dort, wenn man gut behandelt wird. Aber trotzdem habe ich eine Abneigung gegen das Altersheim.”
ALİ ASKER UĞUR, 74, EMEKLİ/RENTNER
“Nasıl olsa bir gün öleceğiz. Gurbet hayatı bize her şeyi öğretti. Yalnızım, yalnızlık bazen aklıma takılıyor, ama bazen de hiç umrumda değil. Kendi başıma biraz daha özgür, karışanım yok. Fazla eden ayaktan düşen insanlar var, görüyorum onlara yardım ediyorlar. Ben şu an rahatım iyiyim, bekliyorum ki bu rahatlık böyle ölene kadar devam eder. Zaten bizim emsallerin çoğu geri döndüler Türkiye’ye. O Altesheim denilen kuruluşları görürüz, ama hiç içeriyi de bilmiyorum, ne gibi hizmet veriyorlar onu da bilmiyorum”.
“Ich habe keine Angst vor der Zukunft. Leben in einem fremden Land hat uns viel beigebracht. Ich lebe allein, das stört mich kaum. Denn du kannst alles selbst bestimmen was du machen möchtest, also man ist frei, und dies hat viele Vorteile. Ich beobachte, wie in den Altersheimen den Menschen geholfen wird, die sich nicht mehr selber versorgen können. Ich weiß allerdings nicht, was in den Altersheimen als Hilfe getan wird. Viele von meinen Freunden in meinem Alter sind in die Türkei zurückgekehrt.”
RIZA KESKİN, 69, EMEKLİ/RENTNER
“Şimdi siz huzurevi dediğiniz zaman, ben içimi çekmiş oldum. Maltepe Huzurevi’nin yanında bizim evler. O huzurevindeki insanları biraz daha derim ki, Allah kimseye vermesin. Yaşam orada biraz daha zor. İnsanlar biraz daha insanlara sitem ederler. O bakımdan pek orayı düşmeyi istemem. Aile içinde yaşamak hepsinden huzurludur. Yaşam daha da güzeldir. Örnek vereyim, Annem 90 yaşlarında. Dostlar da bilirler, annem de biraz, hani bizde geçimsiz derler, uyum sağlamadığı için yalnız kalmıştır.”
“Ihr habt gerade ja über das Altersheim gesprochen. Wir haben ein Haus in Istanbul, das an einem Altersheim grenzt. Ich sehe, wie es den Menschen dort geht. Sie sind nicht glücklich. Dies hat bei mir Spuren hinterlassen. Ich wünsche mir nicht, dass ich später dort untergebracht werde. Ich möchte mit meiner Familie leben. Denn Leben bei seiner Familie ist am friedlichsten. Dadurch ist auch das Leben schöner. Ich habe eine 90. Jährige Mutter, die sich wegen ihrer schweren Persönlichkeit völlig zurückgezogen hat.”
HALİL MAÇKA, 77, EMEKLİ/RENTNER
“Evde yatıyorum, bazen spora gidiyorum. Doktor yazarsa gidiyorum bazen. Eskisi gibi değil, iyi geçmiyor. Biraz sıkıntılarımız var. Ekonomik durumdan, emekli olmaktan kaynaklı. Var sorunlar ama idare ediyoruz yani. Neye ihtiyaç duyduğumu bilmiyorum ki; huzura ihtiyacı var insanın. Biraz rahatsızlıklar var.”
“Ich verbringe die meiste Zeit zu Hause. Falls der Arzt es angeordnet hat, mache ich auch Sportübungen. Die Zeit geht nicht so wirklich um. Die Rente reicht nicht aus und wir haben finanzielle Probleme. Dadurch sind wir nicht zufrieden. Wohingegen man in diesem Alter mehr Zufriedenheit benötigt. Denn im Leben braucht man den Frieden am nötigsten.”
ELİF CANAN, 74, EMEKLİ/RENTNER
“Çalışmak beni ayakta tutuyor. Ben 30 sene çalıştım. Hep temizlik işlerinde çalıştım. O çalışmak beni ayakta tutuyor. Çoluk çocuk yakındır, kapı komşumdur, kendimi yalnız hissetmiyorum. Ben hiç bir gün devletten ne tek bir kuruş almışım, ne devletin parasıyla yaşamışım. Hep kendi alnımın teriyle yaşamışım. Niye Sosyalamt’ın Heim’ına gideyim? Neden? Ben 9 tane çocuk yetiştirdim, beni Altenheim’a mı koyacaklar? Utanmayacaklar mı? Bizde kim yaşlılarını Heim’lara koyuyordu? Biz sonuna kadar kayınbabaya, kaynanaya, görümceye, kayınlara bakardık. Şimdi bizi Heim’lara mı atacaklar? Çoluk çocuk olmayınca, kimsesi olmayınca mecbur gidecekler. Bakmazlarsa mecbur gidecekler ne yapsınlar? Bakabilirler, gençtirler. Ama bakmak istemiyorlar. Benim hiç Heim’a gitmek gibi gibi fikrim yok. Kim yaşlılarını Heim’a veriyorsa da çok görüyorum.”
“Ich habe dreißig Jahre lang bei Reinigungfirmen gearbeitet, denn ich hatte ja keine Ausbildung. Die Leidenschaft nach Arbeiten hält mich am Leben. Meine Kinder wohnen in unserer Nähe, wir haben eine gute Beziehung, dadurch fühle ich mich nicht einsam.In meinem ganzen Leben habe ich noch nie Leistungen vom Sozialamt in Anspruch genommen. Warum soll ich ins Altersheim vom Sozialamt gehen. Warum? Ich habe neun Kinder zur Welt gebracht und großgezogen. Werden sie mich ins Altersheim schicken? Werden sie sich nicht schämen? Wer hat bei uns seine alten Verwandten ins Altersheim geschickt? Wir haben unsere Großeltern und Schwiegereltern selber versorgt bis sie verstarben. Wenn die alten Menschen keine Kinder haben, oder die Kinder ihre Eltern nicht pflegen können oder wollen, dann werden sie ins Altersheim gehen. Ich denke nicht daran ins Altersheim zu gehen. Und ich denke auch über die Leute, die ihre Eltern ins Altersheim schicken nicht positiv.”
Antworten